Een limiet beschrijft wat er vlak bij een punt gebeurt en hoeft niet gelijk te zijn aan de functiewaarde op dat punt. Onder de geldende voorwaarden verbindt de hoofdstelling integreren en differentiëren.
Waar dit bij helpt
Het verband tussen afgeleiden, integralen en limieten zien.
Voordat je begint
Probeer de voorbeelden om te zien wat je gaat oefenen. Let op de gevraagde antwoordvorm en eventuele voorwaarden.
Een integraal met variabele bovengrens differentiëren
Neem A(x) = ∫ van 2 tot x van 3t² dt = x³ − 8. Dan is A′(x) = 3x².
Voor een continue functie f en een vaste ondergrens a geldt
d/dx(∫ van a tot x van f(t) dt) = f(x).
Vul de bewegende bovengrens in de integrand in. Gebruik op een eindpunt van het interval de bijbehorende eenzijdige afgeleide.
De hoek naar nul laten gaan
Als x → 0, dan geldt sin(4x)/(4x) → 1. Met u = 4x krijg je de standaardlimiet sin u / u → 1.
Gebruik radialen. Bij u = 0 is de breuk 0/0 en niet gedefinieerd. De waarden naderen wel van beide kanten 1. Een limiet beschrijft die nadering, niet de waarde die je krijgt door nul in te vullen.
Het kleine cosinusverschil herschrijven
Dicht bij x = 0, met x ≠ 0, geldt
(1 − cos x)/x = (sin x / x) × (sin x / (1 + cos x)).
De eerste factor nadert 1 en de tweede nadert 0, dus de limiet is 0. Vermenigvuldig de oorspronkelijke breuk met (1 + cos x)/(1 + cos x) om deze vorm te krijgen. Gebruik radialen en vul geen nul in de oorspronkelijke breuk in.
Probeer een paar voorbeelden
Echt oefenen. Echte vooruitgang.
Voorbeeld 1 van 4
Vul de afgeleidevorm van de hoofdstelling van de integraalrekening aan
f is continu op het interval en a ligt vast. Gebruik bij een eindpunt van het interval de eenzijdige afgeleide.
Kies de exacte uitdrukking.
Amerikaanse leerjaren en cursussen met dit onderwerp