Wyjaśnienia
Położenie przy stałym przyspieszeniu
Zacznij w x₀ = 2 m, z prędkością v₀ = 3 m/s i stałym przyspieszeniem a = −1 m/s². Po t = 2 s:
x = 2 + 3 × 2 + (1/2) × (−1) × 2² = 6 m.
Użyj x = x₀ + v₀t + (1/2)at². Składniki oznaczają położenie początkowe, ruch z prędkością początkową i dodatkową zmianę spowodowaną przyspieszeniem. Zachowaj ten sam dodatni zwrot dla każdej wielkości ze znakiem.
Prędkość przy stałym przyspieszeniu
Prędkość początkowa to v₀ = 5 m/s, a stałe przyspieszenie a = −2 m/s². Po t = 3 s:
v = 5 + (−2) × 3 = −1 m/s.
Użyj v = v₀ + at. Przyspieszenie mówi, o ile prędkość zmienia się w każdej sekundzie. Ujemna prędkość końcowa oznacza ruch w ujemnym zwrocie osi, a nie ujemną szybkość.
Energia wynikająca z wysokości
Przedmiot o masie 2 kg jest 3 m nad wybranym poziomem zerowym. Przy g ≈ 10 m/s²:
U = mgh ≈ 2 × 10 × 3 = 60 J.
Tutaj m to masa, g to przyspieszenie grawitacyjne, a h to wysokość nad tym poziomem. Blisko powierzchni Ziemi, gdzie g jest prawie stałe, podniesienie wyżej zwiększa grawitacyjną energię potencjalną.
Energia ruchu
Przedmiot o masie 2 kg porusza się z szybkością 3 m/s.
K = (1/2) × 2 × 3² = 9 J.
Energia kinetyczna wynosi K = (1/2)mv², gdzie m to masa, a v to szybkość. Przed mnożeniem podnieś szybkość do kwadratu. Ten klasyczny wzór obowiązuje przy szybkościach znacznie mniejszych od prędkości światła.
Masa razy prędkość
Przedmiot o masie 3 kg ma prędkość −2 m/s wzdłuż wybranej osi.
p = mv = 3 × (−2) = −6 kg·m/s.
Pęd to masa m razy prędkość v. Jego znak lub zwrot jest zgodny z prędkością. To klasyczny wzór dla szybkości znacznie mniejszych od prędkości światła.
Użyj siły wypadkowej
Przedmiot o masie 3 kg ma przyspieszenie −2 m/s² wzdłuż wybranej osi.
F = ma = 3 × (−2) = −6 N.
F to siła wypadkowa, czyli suma wszystkich sił z uwzględnieniem ich kierunków i zwrotów. Przy stałej masie m siła wypadkowa i przyspieszenie a mają ten sam kierunek i zwrot.
Napięcie na oporniku
Opornik omowy ma opór R = 8 Ω i płynie przez niego prąd I = 0,5 A.
V = IR = 0,5 × 8 = 4 V.
Pomnóż natężenie prądu przez opór, aby znaleźć spadek napięcia. Używaj tej reguły, gdy opór pozostaje stały. Przyjmij dodatni zwrot prądu od strony o wyższym potencjale do strony o niższym potencjale.
Długość fali razy częstotliwość
Fala ma długość λ = 3 m i częstotliwość f = 4 Hz.
v = fλ = 4 × 3 = 12 m/s.
Częstotliwość liczy cykle na sekundę. Każdy cykl obejmuje jedną długość fali, więc pomnóż te wielkości, aby znaleźć prędkość fazową v w jednorodnym ośrodku.